Βιογραφικό Αθανασίου Τζήμερου

Ρότσιλδ: Τραπεζίτης του κόσμου.

Λος Άντζελες Τάιμς. Αρθρογράφος ένας Μπερνστάιν και το άρθρο ένας επικήδειος «ύμνος» στον Γκάι Ντε Ρότσιδλ, πατριάρχη της Τραπεζικής Δυναστείας... που φυσικά κανένας αντικαπιταλιστής... «δεν» γνωρίζει. Μαθαίνουμε λοιπόν:

Εγκλήματα... κομμουνισμού.

Επειδή Λένιν και Τσότσκυ και Γιάγοντα και Σβέρντλωφ και δεκάδες άλλοι «ανιδιοτελείς επαναστάτες»... ήταν όλοι περιούσιοι και ΜΗ Ρώσσοι... τα απίστευτα εγκλήματα που διέπραξαν... διαγράφηκαν από τα βιβλία της Ιστορίας με ιδιαίτερη σπουδή... με την ίδια σπουδή με την οποία ο Μαρξ ξέχασε τους Ρότσιλδ... με την ίδια σπουδή που έσβησαν την λέξη Ρότσιλδ από όλα τα βιβλία της εκπαίδευσης στον Δυτικό κόσμο.

Η μανία της εποχής μας: Η συναισθηματική φλυαρία περί ανθρωπισμού.

Γράφει ο Παναγιώτης Μαρίνης

Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αρχαιοφίλων

Για το βιογραφικό του Παναγιώτη Μαρίνη δείτε εδώ.

Η ΜΑΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ: Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΦΛΥΑΡΙΑ ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΙΣΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΟΠΕΔΩΣΕΩΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΩΣ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ ΑΓΑΘΟΝ ΕΠΙ ΓΗΣ!
ΤΟ ΜΕΓΑ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ.

Βιογραφικό Παναγιώτη Μαρίνη

Νερό: Εμπόρευμα ή αγαθό; (Διδασκόμενη σχιζοφρένεια ή ύπουλος σκοπός;)

Διαβάζοντας το σχολικό βιβλίο «Αρχές Οικονομίας» της Α΄ τάξης του ΕΠΑ.Λ., στην σελίδα 17, παράγραφος 2, διαβάζουμε το εξής κείμενο: «Τα εμπορεύματα είναι αποτελέσματα της ανθρώπινης εργασίας.». Ωραία έως εδώ, δίνεται, όπως κανείς αντιλαμβάνεται το τι θεωρείται ως εμπόρευμα.

Άρης Πουλιανός: Ότι δεν θέλουν να ξέρουμε για το σπήλαιο των Πετραλώνων!

Του σκηνοθέτη Δημήτρη Ζησόπουλου

Ο Άρης Πουλιανός είναι από την κάστα εκείνη των ανθρώπων που γι’ αυτούς γράφουν οι εγκυκλοπαίδειες. Το έργο τους αθόρυβο, πολυετές, κοπιώδες, μα η σημασία του τόσο μεγάλη που η ιστορία έχει φυλάξει αρκετές σελίδες για να την καταγράψει.

Η Αρχαιολογική Υπηρεσία δρα ανθελληνικά διαπομπεύοντας την χώρα μας στα μάτια των Ελλήνων και Ξένων τουριστών;

Δεν είναι η πρώτη φορά, σε αυτήν την χώρα που το Δημόσιο μας απογοητεύει. Τούτη την φορά; Η Αρχαιολογική Υπηρεσία, υπεύθυνη για τμήμα του ιστοτόπου του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Συγκεκριμένα, στον κόμβο «Οδυσσέας», στην υποσελίδα των μνημείων της χώρας, ειδικά στην Αγγλική εκδοχή της, υπάρχει μια... ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ περιγραφών των μνημείων ή γενικώς των αξιοθεάτων που παρατίθενται εκεί.

Για την εκκλησία και τη θρησκεία.

Γράφει ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως

επί των Εθνικών Θεμάτων

Για το βιογραφικό του Παναγιώτη Λ. Παπαγαρυφάλλου δείτε εδώ.

1. Στο προηγούμενο σχόλιό μου αποπειράθηκα να θέσω μερικά πραγματικά γεγονότα γύρω από το ρόλο της Ελληνικής Εκκλησίας απαντώντας και στους ανιστόρητους ισχυρισμούς του υπουργού παιδείας Φίλη.
2. Συνεχίζοντας, λοιπόν, από τη σκοπιά «ενός μη καλού χριστιανού» – οι «καλοί» σιωπούν για να τα οικονομούν και να τα έχουν καλά με όλους – μεταφέρω εδώ την κατά της ελληνικής Εκκλησίας κριτική μου, την οποία άσκησα στο: «Κατηγορώ ενός πολίτη», το οποίο είδε το φως της δημοσιότητας τον Οκτώβριο του 1992».
3. Έγραφα τότε: «Κατηγορώ την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους ποιμένες της, γιατί χρόνια και χρόνια κινούνται σε μια υποκριτική και τυπολατρική συμπεριφορά αδυνατώντας να διαμορφώσουν στοιχειωδώς πραγματικούς χριστιανούς και να τους κάνουν ν’ αγαπήσουν περισσότερο και τον άνθρωπο και την πατρίδα από τα σκυλιά και τα αυτοκίνητα» (βλ. «Πολιτικά Θέματα της 2 και 9 Οκτωβρίου 1992 και αναδημοσίευσή του στο έργο μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», εκδ. «Ergo», Αθήνα 2002, σελ. 82-98 και το εδώ παράθεμα σελ. 89).
4. Επανερχόμενος με το άρθρο μου: «Οι λογαριασμοί της αμαρτίας και τα καθήκοντα των πιστών» ασκώντας κριτική στους… πιστούς κατηγορώντας τους για υποκρισία γιατί όχι μόνο κάνουν μυστικές καταθέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς αλλά και τις ανέχονται και τις εγκρίνουν γι’ αυτούς που ψηφίζουν.

Η κατάργηση του κράτους και των τάξεων και το ΚΚΕ.

Γράφει ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως

επί των Εθνικών Θεμάτων

Για το βιογραφικό του Παναγιώτη Λ. Παπαγαρυφάλλου δείτε εδώ.

Έγραφε ο Κ. Μαρξ, τη θεωρία του οποίου υποτίθεται ότι διακονεί το «επαναστατικό» ΚΚΕ: «Η κατάργηση του κράτους έχει έννοια μόνο για τους κομμουνιστές σαν ένα αναγκαίο αποτέλεσμα της κατάργησης των τάξεων, που η εξαφάνισή τους συνεπάγεται αυτόματα την εξαφάνιση της ανάγκης μιας οργανωμένης από μια τάξη εξουσίας για την καταπίεση της άλλης» (Αναφέρεται από τον Γάλλο νομπελίστα συγγραφέα Άλμπερ Καμύ: «Ο επαναστατημένος άνθρωπος», εκδ. «Μουκουμάνη», Αθήνα 1971, σελ. 260-261).